Zo de jaarrekening voor de zaak is eindelijk ingeleverd. Mijn belastingaangifte is ook weer gelukt. (Met dank aan de dure maar oh zo nuttige adviseur, uh tax lawyer. 600,- Euro per dagdeel kost ie, maar dan heb je ook rust in je hoofd.) Pffff! We kunnen weer ademhalen. Er is weer tijd voor andere zaken zoals het bijhouden van deze blog. Voor de verstokte lezer, die ene, zeg ik: troost je met het idee dat mijn ‘podiumavontuur’ in Rotjeknor’ pas is begonnen. Ook al ben ik al weer bijna 2 jaar in het Rotterdamse bezig. Er valt nog heeel wat te beleven en dus te schrijven.
Dat die ‘ervaring’ nog niet ten einde is bewijst de geplande opening van ons podium in september. Dat wordt een bescheiden evenement, wil ik. Maar ik verwacht wel dat de nodige wenkbrauwen worden gefronst. Maar goed we moeten verrassen want er is lang naar onze komst uitgekeken. De verwachtingen zijn hoog gespannen. Misschien wel te hoog. We gaan er in ieder geval een ‘beleving’ van maken. Shock and awe zoals de Gringo’s zeggen.
Er is door mijn bestuur aangedrongen op een lange en goede voorbereiding. Alsof ons leven er vanaf hangt. Duh! Mijn leven dan toch zeker en die van niemand anders. Geeft niets ik maak er wel een feestje van. Alsof dit het laatste feestje van mijn bestaan is. Eh zeg maar ‘we gaan er voor’.
De afrekening komt later. Want zodra ‘we’ zijn begonnen moeten we aan het eind van dit jaar alweer ons plan inleveren bij de gemeente voor de nieuwe periode van het kunstenplan 2013-2016. We hebben dus maar zeer kort de tijd om ons te bewijzen.
Tis net lente. Dus we maken ons niet druk. Nog niet. Moet eigenlijk wel maar we doen maar met 1 stap tegelijk. Anders breekt het touwtje. ‘Je weet zelf.’ Of zoals ik laatst iemand hoorde zeggen het gaat soms ‘kaolo sloom maar we gaan wel vooruit’. De afrekening volgt vanzelf. Ze weten immers waar m’n podium woont.
Sam Maipauw
