‘Wat doet die directeur van jullie eigenlijk?’ is een vraag die zo nu en dan wordt gesteld aan 1 van mijn medewerkers. Goeie vraag! ‘Veel!’ is mijn antwoord dan of anders ‘Dat vraag ik mij ook af!’. De gedachte is dat ik mij veel en vaak moet laten zien in de stad, bijvoorbeeld bij borrels, politieke bijeenkomsten en culturele evenementen. Niet altijd even leuk, wel vaak erg nuttig. Is dus nodig en dat doe ik dan ook maar.
Momenteel ben ik een rondje in de culturele sector aan het doen. Organisaties en personen, op Zuid, waarmee De Nieuw Oogst in de nabije toekomst zaken mee kan gaan doen. Bijvoorbeeld als het gaat om het vestigen van zogenaamde ‘satellietlocaties’. Ook een kwestie van de organisatie en mezelf voorstellen. (Dat kan ik nu doen want de verbouwing van ons podium is op schema. Het podium wordt nu concreet en tastbaar.) Zo kwam ik niet lang geleden in een Locale Cultuur Centrum op Zuid. Daar bleek een manager te werken met eenzelfde achtergrond als ik. Al pratende kwamen we er achter dat we allebei ooit voor poptempel Paradiso hadden gewerkt. Lang geleden, zeer lang geleden. Dat maakt praten over ditjes en datjes, in mijn beleving, een stuk makkelijker. En zo ga ik heel wat instellingen en sleutelfiguren in het Rotterdamse af om een brug naar ze te slaan. Ben ook nog lang niet klaar.
Maar wat doe ik concreet op een dag? Walk the Walk van de dikke deur! Een voorbeeldje. Dinsdag 15 maart: 10.00 werkoverleg met m’n team, 11.30 uur gesprek met medewerker, 13.00 uur gesprek met sponsorbemiddelingsbureau, 15.00 uur sectoroverleg RRKC in De Unie en vanaf 17.00 uur tijd om me voor te bereiden op mijn bestuursvergadering van volgende week. En zo gaat m’n dag voorbij, zonder lunch (doen we gewoon tussendoor). Dan zijn er ook nog de dagen dat ik daarna naar een borrel of bijeenkomst moet. ‘s Avonds en in het weekend heb ik natuurlijk alle tijd om beleidsstukken en andere dikke-deuren-dingen te doen of een evenement van ons te checken. Natuurlijk.
Het werk van een dikke deur is niet altijd zichtbaar. Dat besef ik soms te weinig. In mijn geval moet ik soms van de daken schreeuwen dat ik ‘druk’ bezig ben. Ik moet vooral vertellen, aan iedereen die het maar horen wil, dat ik ‘dit’ doe of ‘daar’ geweest ben met ‘dat’ als resultaat. Mind you, ik klaag niet. Zeker nu niet omdat de opening van het podium steeds dichterbij komt. (En natuurlijk omdat het bijna lente is.) Sommige dikke deuren rijden rond in een Maserati, anderen hebben een appartement in Antwerpen en weer anderen krijgen een vette bonus. Heb ik allemaal niet, maar ik loop ook niet te lanterfanten. Ben gewoon aan de slag zoals de meeste dikke deuren. Tis alleen niet altijd goed zichtbaar.
Sam Maipauw
