We hebben gisteren ons kantoor verhuist. Tijdelijk natuurlijk. Totdat de Maassilo is verbouwd en we daar kantoor kunnen houden. Ik was vergeten wat een boel troep een mens kan verzamelen in pakweg 1,5 jaar tijd. Maar goed, het is gelukt. We zijn naar de overkant verhuist.
‘Waarom?’ hoor ik je denken. Nou heel simpel, in die andere kantoorruimte kon je geen privé-gesprekken houden. Dus als ik een slecht-nieuw-gesprek had met een medewerker dan moest ik naar een cafe in de buurt om dat gesprek te houden. Is niet okay natuurlijk. En ik heb een aantal besloten gesprekken moeten houden. Met medewerkers die een probleempje hadden, met bestuursleden, met zakelijke relaties en met al die anderen die een gesprek onder vier ogen wilde.
Je praat wat af in alle beslotenheid. Meer dan ik zou willen. Je wilt immers niet dat iedereen alles hoort. En anders wil je gesprekspartner niet dat er anderen meeluisteren. Is niet goed. Toch? Soms heb ik het idee dat we te veel geheimen hebben we met z’n allen. Dat geeft soms stress en soms geeft het gevoel ‘dat je meer weet dan een ander’ je een goed gevoel. Een gevoel van controle. Schijncontrole.
2011. Wat zie ik daar naar uit. Minder geheimen, minder stress en meer programma’s en meer personeel. Maar nog belangrijker: meer talenten en meer bezoekers. Nog nooit zo uitgekeken naar een jaar als 2011. Eindelijk dan de langverwachte verbouwing en een podium dat klaar is voor gebruik. Tegenslag ondervinden is niet erg. Tenminste zolang je uitzicht heb op verbetering. En dat hebben we in 2011.
En mocht 2011 minder brengen dan ik had gehoopt dan is er geen man overboord. Dan zet ik me schrap en ‘zing, vecht huil, bid, lach, werk en bewonder’ en ga gewoon stug door.
Sam Maipauw
