CREW

Vandaag een drukke dag voor de boeg: een debat tijdens Motel Mozaique bijwonen over een nieuw poppodium in Rotterdam, concert van nu-soul zanger Bilal in Heidegger checken en daarna naar Paradiso waar een DNO-zang talent Melissa Fortess optreedt tijdens Where Is The Snurk. Tja je moet bijblijven als dikke deur. Bla, bla, bla lekker belangrijk.

Om als cultuurpodium bij te blijven heb ik een goede crew nodig. De Nieuwe Oogst is dus op zoek naar:

Bedrijfsleider

Productieleider

Medewerker Talentontwikkeling

Officemanager

Dus als je iemand weet die geschikt is geef hem of haar dan een seintje. Hoewel…. Het betaalt natuurlijk niet zo best, de werktijden zijn niet altijd even prettig, je maakt vaak lange dagen, het geluid zal zo meteen soms te hard staan en bezoekers kunnen zich vervelend gedragen. En dan is er nog die directeur. Dus eh, weet wel waar je op solliciteert.

Sam Maipauw

AFREKENING

Zo de jaarrekening voor de zaak is eindelijk ingeleverd. Mijn belastingaangifte is ook weer gelukt. (Met dank aan de dure maar oh zo nuttige adviseur, uh tax lawyer. 600,- Euro per dagdeel kost ie, maar dan heb je ook rust in je hoofd.) Pffff! We kunnen weer ademhalen. Er is weer tijd voor andere zaken zoals het bijhouden van deze blog. Voor de verstokte lezer, die ene, zeg ik: troost je met het idee dat mijn ‘podiumavontuur’ in Rotjeknor’ pas is begonnen. Ook al ben ik al weer bijna 2 jaar in het Rotterdamse bezig. Er valt nog heeel wat te beleven en dus te schrijven.

Dat die ‘ervaring’ nog niet ten einde is bewijst de geplande opening van ons podium in september. Dat wordt een bescheiden evenement, wil ik. Maar ik verwacht wel dat de nodige wenkbrauwen worden gefronst. Maar goed we moeten verrassen want er is lang naar onze komst uitgekeken. De verwachtingen zijn hoog gespannen. Misschien wel te hoog. We gaan er in ieder geval een ‘beleving’ van maken. Shock and awe zoals de Gringo’s zeggen.

Er is door mijn bestuur aangedrongen op een lange en goede voorbereiding. Alsof ons leven er vanaf hangt. Duh! Mijn leven dan toch zeker en die van niemand anders. Geeft niets ik maak er wel een feestje van. Alsof dit het laatste feestje van mijn bestaan is. Eh zeg maar ‘we gaan er voor’.

De afrekening komt later. Want zodra ‘we’ zijn begonnen moeten we aan het eind van dit jaar alweer ons plan inleveren bij de gemeente voor de nieuwe periode van het kunstenplan 2013-2016. We hebben dus maar zeer kort de tijd om ons te bewijzen.

Tis net lente. Dus we maken ons niet druk. Nog niet. Moet eigenlijk wel maar we doen maar met 1 stap tegelijk. Anders breekt het touwtje. ‘Je weet zelf.’ Of zoals ik laatst iemand hoorde zeggen het gaat soms ‘kaolo sloom maar we gaan wel vooruit’. De afrekening volgt vanzelf. Ze weten immers waar m’n podium woont.

Sam Maipauw

LANTERFANT

‘Wat doet die directeur van jullie eigenlijk?’ is een vraag die zo nu en dan wordt gesteld aan 1 van mijn medewerkers. Goeie vraag! ‘Veel!’ is mijn antwoord dan of anders ‘Dat vraag ik mij ook af!’. De gedachte is dat ik mij veel en vaak moet laten zien in de stad, bijvoorbeeld bij borrels, politieke bijeenkomsten en culturele evenementen. Niet altijd even leuk, wel vaak erg nuttig. Is dus nodig en dat doe ik dan ook maar.

Momenteel ben ik een rondje in de culturele sector aan het doen. Organisaties en personen, op Zuid, waarmee De Nieuw Oogst in de nabije toekomst zaken mee kan gaan doen. Bijvoorbeeld als het gaat om het vestigen van zogenaamde ‘satellietlocaties’. Ook een kwestie van de organisatie en mezelf voorstellen. (Dat kan ik nu doen want de verbouwing van ons podium is op schema. Het podium wordt nu concreet en tastbaar.) Zo kwam ik niet lang geleden in een Locale Cultuur Centrum op Zuid. Daar bleek een manager te werken met eenzelfde achtergrond als ik. Al pratende kwamen we er achter dat we allebei ooit voor poptempel Paradiso hadden gewerkt. Lang geleden, zeer lang geleden. Dat maakt praten over ditjes en datjes, in mijn beleving, een stuk makkelijker. En zo ga ik heel wat instellingen en sleutelfiguren in het Rotterdamse af om een brug naar ze te slaan. Ben ook nog lang niet klaar.

Maar wat doe ik concreet op een dag? Walk the Walk van de dikke deur!  Een voorbeeldje. Dinsdag 15 maart: 10.00 werkoverleg met m’n team, 11.30 uur gesprek met medewerker, 13.00 uur gesprek met sponsorbemiddelingsbureau, 15.00 uur sectoroverleg RRKC in De Unie en vanaf 17.00 uur tijd om me voor te bereiden op mijn bestuursvergadering van volgende week. En zo gaat m’n dag voorbij, zonder lunch (doen we gewoon tussendoor). Dan zijn er ook nog de dagen dat ik daarna naar een borrel of bijeenkomst moet. ‘s Avonds en in het weekend heb ik natuurlijk alle tijd om beleidsstukken en andere dikke-deuren-dingen te doen of een evenement van ons te checken. Natuurlijk.

Het werk van een dikke deur is niet altijd zichtbaar. Dat besef ik soms te weinig. In mijn geval moet ik soms van de daken schreeuwen dat ik ‘druk’ bezig ben. Ik moet vooral vertellen, aan iedereen die het maar horen wil, dat ik ‘dit’ doe of ‘daar’ geweest ben met ‘dat’ als resultaat. Mind you, ik klaag niet. Zeker nu niet omdat de opening van het podium steeds dichterbij komt. (En natuurlijk omdat het bijna lente is.) Sommige dikke deuren rijden rond in een Maserati, anderen hebben een appartement in Antwerpen en weer anderen krijgen een vette bonus. Heb ik allemaal niet, maar ik loop ook niet te lanterfanten. Ben gewoon aan de slag zoals de meeste dikke deuren. Tis alleen niet altijd goed zichtbaar.

Sam Maipauw

BIJBLIJVEN

Als dikke deur moet je het nodige doen om up to date te blijven. Zo bezoek ik regelmatig concerten, ga naar een lezing of debat en als er een interessante tentoonstelling is dan bezoek ik die ook. Pfff. Dat moet natuurlijk. Hoort bij de baan. Ik krijg dan ook van tijd tot tijd een uitnodiging voor deze of gene. Je weet wel. Ik geef eerlijk toe: ik heb niet altijd zin. Maar als ik er eenmaal ben dan doe ik wel serieuze poging om mee te doen. Echt waar!

Deze week ontving ik een uitnodiging van de Rotterdamse Raad voor Kunst en Cultuur (RRKC) voor het bijwonen van een tweetal gesprekken: 1 over muziek en de ander over cultuureducatie. Wat heb ik er aan? Belangrijker nog: ‘wat heeft De Nieuwe oogst eraan?’, hoor ik je denken. Nou dat is heel simpel, de RRKC adviseert de gemeente  als het gaat om beleid op het gebied van dans, architectuur, muziek, design, beeldende kunst en andere belangrijke zaken voor de ziel. Hm, zaak dus voor DNO en andere culturele instellingen om deze gasten serieus te nemen. Ze schrijven immers ook adviezen over bijvoorbeeld een podium voor urban muziek, doen zo nu en dan een survey en schrijven een rapport. Ik ga me dus maar aanmelden voor de bovengenoemde gesprekken. Eens kijken wat het oplevert.

Ondertussen krijgt DNO via Hyves en Facebook reacties uit de doelgroep. Nou ja, in ieder geval mensen die zich hebben aangemeld als ‘vriend’ van DNO. Laatst heeft een medewerkster foto’s van de verbouwing in de Maassilo en een plattegrond van het podium (zoals het er uit komt te zien) op facebook gezet. Kregen we daar reacties op. Je zou kunnen opvatten als een soort ‘survey’. Hoe valt de verbouwing van ons podium? Tot nu toe positief. Ik kan me wel voorstellen dat mensen geïnteresseerd zijn in dit podium. Er is zoveel over gezegd en geschreven. Eindelijk gebeurt er wat. DNO is immers nog het enige culturele podium waar je een concert van 1000 bezoekers kan laten plaatsvinden. Er zijn geen andere gesubsidieerde podia meer van deze grote. Tja het kan verkeren.

DNO heeft eind vorig jaar ook onderzoek laten doen in Charlois en omstreken. Wat zijn de verwachtingen van ons podium? Waar moeten we aan voldoen? Wie wilt er met ons samenwerken? En wie niet? Daarnaast ben ik een rondje aan het doen met alle organisaties die er maar toe doen op het gebied van kunst en cultuur. En dat zijn er best wel veel in Rotterdam. Ik kan er mijn hele agenda mee vullen. Dus ik ben er nog wel even mee bezig.  En dan ook nog de politiek in de gaten houden. Waar zijn zij mee bezig? Wat vinden de politici belangrijk? Hoort allemaal bij de baan. Echt waar!

Eigenlijk doet DNO op verschillende manieren onderzoek naar onze doelgroep en onze zogenaamde ‘stakeholders’. Wat leeft er bij hun en waar moeten we op letten? DNO kan natuurlijk niet iedereen tevreden stellen. Maar al die onderzoeken en gesprekken vormen een goede basis om onze koers te bepalen (en waar nodig te wijzigen). Op die manier blijven we bij in deze ratrace. Ik zal blij zijn als het podium in september open gaat. Dan weet ik dat we niet voor niets zijn bijgebleven maar dat het ook iets oplevert: een cultuurpodium waardig voor Rotterdam.

Sam Maipauw

ROTTERDAMSE LENTE

De gemeenteraad gaat in maart praten over een nieuw op te zetten poppodium ter vervanging van WATT. Is het opzetten van een nieuw groot poppodium voor Rotterdam haalbaar? Duh! Me dunkt van wel. Rotterdam is ver genoeg van Amsterdam en is bovendien de 2e stad van Nederland met de grootste jongerenpopulatie. Ik kan me vergissen maar de markt moet groot genoeg zijn. Maar goed, de gemeente kan nog altijd een haalbaarheidsonderzoek laten doen. Genoeg adviseurs met ervaring in het popcircuit. Zou me niet verbazen als dat ook gebeurd.

Als er dan toch het een en ander wordt onderzocht dan is het wellicht ook een idee om te onderzoeken of Fun X bestaansrecht heeft. Double Duh! Ik hoorde op de radio en las in diverse media over de actie van Fun X. Ze willen dat de jongeren uit de grote steden gaan stemmen. Op die manier kunnen jongeren de besluitvorming over het voortbestaan van Fun X beïnvloeden. Goeie actie Fun X! De politici zijn er hopelijk blij mee zijn dat een medium oproept tot stemmen. Is eens wat anders dan de gebruikelijke azijnpisserij over de vermeende ‘lamlendigheid’ bij jongeren als het gaat om stemmen.

Ondertussen heeft Rotterdam een aantal nieuwe podia erbij gekregen. Gelukkig maar! We hebben ze hard nodig. Of het nou gaat om Heidegger (vreemde naam overigens), een nieuw Waterfront of een initiatief als Bird, we hebben ze nodig. Met of zonder subsidie van de gemeente. Ik was al bang dat het uitgaansleven in Roffa op sterven na dood was. Op het moment dat ik dat begon te denken komen er weer nieuwe initiatieven. Pfoei! Ook in de Maassilo komen er nieuwe uitgaansgelegenheden. Uiteraard de Nieuwe Oogst maar wellicht dat wij in de zalen ernaast een nieuwe buurman krijgen. Wie weet.

In de zomer heeft Rotjeknor dus weer een aantal mooie podia erbij. Aan het eind van die zomer is er ook nog een een seminar over het managen van een podium. De Rotterdam Media Commissie organiseert dan het European Academy of Venue Management (EAVM). Say What?! Met andere woorden ‘Hoe kun je van je podium of evenementenzaal een succes maken?’.  Toe maar. Wel een goed initiatief. Kan zeker er ook nog bij.

Tijd om een  nieuwe P&C Club te organiseren. Binnenkort dus weer om de tafel met de ‘movers and shakers’ uit de culturele wereld en het uitgaansleven om te praten over het evenementenbeleid van Rotterdam. Ook dat gaat goed komen. Check je mail dus maar voor de uitnodiging. Ik zie een Rotterdamse lente aankomen. Vergeet Cairo maar.

Sam Maipauw

BIG ELEPHANT

Een tijdje geleden is een bestuurslid van ons gestopt vanwege haar drukke werkzaamheden. De vraag binnen het bestuur is of er een nieuw bestuurslid moet worden aangetrokken. Zo ja, waar moet dat nieuwe lid dan aan voldoen? Wat is zijn of haar profiel? We zijn er nog niet uit.

Mijn suggestie is simpel: trek een zwaargewicht aan, zo je wilt een olifant! Een Big E! Ja toch! De gedachte is even eenvoudig als briljant. Binnen de culturele sector zijn we sterk afhankelijk van de overheid. Dat gaat de komende jaren, vanwege de aangekondigde bezuinigingen, minder worden. We moeten meer zelf gaan verdienen, maar zijn toch nog steeds in grote mate afhankelijk van de overheid.  Een bestuurslid dat goede contacten heeft met politici, of particuliere fondsen en of met het bedrijfsleven is z’n gewicht in goud waard. Letterlijk als olifant natuurlijk. Vandaar de term Big E.

De grote high brow culturele organisaties zijn daar heel goed in. Check die prachtige musea of theaters maar. En terecht. Die hebben overal hun contacten. Die weten bijvoorbeeld politieke zwaargewichten, voormalige of huidige, prima aan hun waggie te laten trekken. Resultaat: mooie cultuurhuizen waarvan elke spijker en kabel is betaald door de overheid. Of zij zorgen voor goede sponsorinkomsten. Dat kan jaarlijks echt in de miljoenen Euri’s lopen. Ben je als podium daar minder goed in, zeg maar gerust dat je dan een Little Mouse bent, dan krijg je een soort anti-kraak verbouwing. Zeg maar leger-des-heils-stylo. (Met alles respect voor het LDH.)

Een Big E kan je podium maken (of kraken). Als ie er in gelooft en hij (het zijn vaak mannen) heeft de juiste connecties dan prijs je je als podium gelukkig met zo’n zwaargewicht (letterlijk en figuurlijk). Is dat eerlijk? Doet er eigenlijk niet toe. De wereld draait al eeuwen op deze manier rond. Die Big E’s zijn er ook al millennia. De podia voor populaire cultuur, zoals poppodia, zijn daar niet zo goed in. Nog niet. Weinig Big E’s te bekennen in popland. Tot nu toe. Wel veel harde werkers die het voor weinig doen. Veel Little Mice en nog veel meer rock ‘n roll.

Onder de babyboomers bevinden zich vele Big E’s. Kans is groot dat die wel rock ‘n roll minded zijn. Die hebben zo meteen alle tijd van de wereld . Er zijn er dan vast wel een paar die zich willen inzetten voor een mooi groot poppodium of cultuurpodium voor jongeren in Rotterdam. Uiteraard moet het een podium betreffen met groot rock ‘n roll-gehalte. Eentje waar een Big E zich thuis kan voelen en z’n jeugd herinneringen kan ophalen met bijvoorbeeld nostalgieconcerten. Compleet met VIP-ruimte en natuurlijk met veel little M om zich te vermaken. Komt helemaal goed.

Sam  Maipauw

HIPPIES

Afgelopen donderdag ging ik naar een jubileumfeest van cultuurpodium en poptempel Melkweg. Het podium bestaat inmiddels ruim 40 jaar. Als voormalig bedrijfsleider en horecamanager wilde ik maar al te graag mijn oud-collega’s weer zien. Dat ging als volgt. Daar aangekomen kwam ik om de 2 stappen een oude bekende tegen. Er ontstond een soort van speeddate-gevoel omdat je maar weinig tijd was gegund om met die persoon te praten of je werd al weer ‘overvallen’ door een andere bekende. En dat ging de hele avond door.

Veel herinneringen opgehaald met deze ex-collega’s. Sommigen kwamen zelfs uit het buitenland speciaal voor dit jubileum naar Amsterdam. Dat zegt veel over een organisatie. In mijn herinnering (en die is oud) was de sfeer altijd heel er ontspannen en gezellig. De saamhorigheid was groot. Het voelde aan als 1 grote familie. De bedrijfsuitjes van Melkweg waren dan ook legendarisch. Daar gebeurde natuurlijk het een en ander wat mij nog jaren bij zal staan. Ik geloof dat het gros van de bezoekers van het jubileum dat nostalgisch gevoel met mij deelde.

Zoiets wil ik ook voor ‘mijn’ podium, dacht ik nog. Een gevoel van ergens thuis voelen en bij horen. Ook een zekere mate van trots voelen dat je voor deze organisatie mag werken. Dat wil je toch als manager of dikke deur voor elke organisatie bereiken, op termijn natuurlijk (dat gaat uiteraard niet vanzelf). Ongetwijfeld zijn er dikke managementboeken over geschreven. Professionele keynote speakers worden rijk van dit onderwerp. En toch had ik niet het idee dat een ‘management concept’ aan de medewerkers van Melkweg werd opgedrongen. Het is een bedrijfscultuur die is ontstaan in de tijd van de hippies en die altijd is blijven bestaan. Bijna te vergelijken met een poppodium als Vera in Groningen. Gelukkig maar.

Ondertussen moet ik in Rotterdam een nieuw team bouwen, want ik heb immers een aantal personeelsleden ‘laten gaan’. De verbouwing van de Maassilo werd opgeschort en ik heb op dit moment te weinig werk voor al die lieden. Welnu, de verbouwing is gestart en ik kan dus weer nadenken over het op- en uitbouwen van mijn team. In de komende maanden zal ik met name op zoek gaan naar personeel voor onze podiumfunctie. Maar eerst de verbouwing afwachten. Als die gereed is kan ik bijvoorbeeld een productieleider, technici en een horecamanager aan stellen.

We gaan op Zuid een eigen bedrijfscultuur ontwikkelen. Hopelijk zal die net zo goed aanvoelen al wat ik hier boven heb beschreven. Ik zal er in ieder geval naar streven dat mensen graag voor dit podium gaan werken. Met als lijfspreuk  ’Het betaalt klote, maar het is een toffe organisatie en er werken leuke mensen.’ Dus dat.

Sam Maipauw

HOSPITALITY KUN JE LEREN!

We hebben Noorderslag overleefd! Het was gezellig. Veel oude bekenden en nog veel meer nieuwe gezichten. Ik heb getracht ons podium te promoten. ‘Hoe dan?’ hoor ik je zeggen. Simpelweg door aanwezig te zijn bij divers paneldiscussies en je mond open te trekken. En dan maar hopen dat er iets zinnigs uitkomt, want dat is helaas  natuurlijk niet altijd het geval.

Ik heb panels bijgewoond over security, evenementenverzekeringen, fondsenwerving, bezuinigingen, het effect van de BTW-verhoging en wat dies meer zij. Heb er weer veel van opgestoken. Daarnaast probeer je als congresbezoeker de nodige ‘belangrijke’ mensen te spreken. Omdat  ze nu eenmaal aanwezig zijn en makkelijker toegankelijk zijn dan buiten Noorderslag. Althans de meeste. Soms lukt dat en dat maakt zo’n bezoek dan weer de moeite waard.

In de wandelgangen hoorde ik ook het nodige over de opvolging van de directeur van poppodium Melkweg. Er wordt voluit gespeculeerd over zijn opvolging en dat zal niet makkelijk zijn. Cor Schlosser heeft 40 jaar gebouwd aan ‘zijn’ podium. En hoe! Hij stop er dit jaar mee. Hij is de popbobo met verreweg de meeste ervaring als directeur van een poppodium. (Al moet geschreven worden dat Melkweg meer is dan een poppodium is.) Popmuziek-professionals zijn net ‘ouwe roddeltantes’. Iedereen is benieuwd naar de nieuwe directeur. Iedereen heeft een top-3-lijstje met kandidaten. Op nummer 1 staat…….

‘Of die functie niets voor mij is?’ zei een bekende uit het popcircuit. Natuurlijk wel! Ik kom er alleen niet voor in aanmerking. Net zoals velen met mij. Bovendien manage ik op dit moment zelf een groot podium (capaciteit 1200 bezoekers). Het lijkt zelfs een beetje op Melkweg 40 jaar geleden. In plaats van een oude melkfabriek zitten wij in een voormalige graanfabriek.  Er is dus hoop voor ‘mijn’ podium. Voorbeeld doet immers volgen. Ja toch! Enfin, het laatste woord over de opvolging is nog niet gesproken.

Ook weer iets geleerd over hospitality. Ik woonde een panel bij over de keuze van portiers bij poppodia. Hamvraag was: wel of niet inhuren? Daar zat ook een directeur van The Security Company bij die vertelde over zijn ervaring met poppodia. Welnu ik kon direct de proef op de som nemen omdat Oosterpoort portiers van zijn bedrijvf voor de deur had staan. Helaas voor The Security Company stond er een ‘pannenkoek’ bij de deur. Een beetje een botte boer. Type ‘hallo, kom eens even hier!’ Daar kreeg ik meteen ruzie mee. Die had de sfeer van Noorderslag niet helemaal goed begrepen. Daar liepen een paar duizend relaxte dertiger, veertigers en vijftigers (en een paar verdwaalde tieners en twintigers) rond die voor niemand een gevaar vormden. Maar deze pipo deed alsof ie bij Escape voor de deur stond. In-ben-bouncer-en-geen-gastheer-type. Niet ok dus. Hospitality begint (en eindigt) bij de deur. Dat kun je leren, volgens mij.

Dan waren er ook nog de muntjes die je moest kopen om drank en voedsel te kunnen kopen in Oosterpoort. Opa wilde op een gegeven moment naar huis. De munten wilde ik dus raag inwisselen. Het was pas 24.00 uur. Nog vroeg dus. Tja ik word oud. Helaas voor mij stond er niemand meer aan de kassa. Dutymanager Harold had besloten dat er tussen 23.00 en 01.00 uur geen kassier was ingeroosterd om te veel aan munten weer te kunnen innemen. Een hulpvaardige bardame wist mij dat te vertellen. Zij had het zelf al meerder malen bij de bedrijfsleiding aangegevn dat dit een probleem was. ‘Anders kon ik maandag even bellen’. Niet echt klantvriendelijk. Te meer als je bedenkt dat het gros van de congresbezoekers niet uit Groningen komt. Jammer, echt jammer. Volgend jaar doen we een nieuwe poging.

Sam Maipauw

AWARDS

Deze week zit ik op Noorderslag. Samen met de rest van muziekminnend Nederland. Het evenement voor de muziekindustrie, in de pop en rock genre. Wat ga ik daar doen? Netwerken, discussiepanels volgen, nieuwe acts bekijken en wat dies meer zij. Je weet wel. Oude contacten warm houden en nieuwe contacten maken, inspiratie zoeken voor een goed concept voor ons eigen podium en vooral ook De Nieuwe Oogst representen. Gewoon door er te zijn. Hoort er gewoon bij.

Daar wordt ook de popprijs 2010 uitgereikt. Ik was al naar de Edisons met prinses Maxima in the house. 3 weken geleden was ik bij de Music Matters Awards en daarvoor bij de State Awards en natuurlijk was ik ook bij de Grote Prijs van Nederland waar ons talent Nicole Bus won in de categorie de singer/ songwriters. De lijst met awards gaat maar door, met belangrijke en minder belangrijke awards. Meestal uitgereikt aan het eind van het jaar. En dan heb ik het nog niet over de talentenwedstrijden op tv. Maar welke is nou belangrijk? Sjeesjens!

Wel ontbreekt er tot nu toe een Award annex talentenwedstrijd, namelijk die voor de categorie Soul en RnB. Say What?! Jaaah, ken wel wezen, maar tis wel zo! Voor alle categorieen is er een award of talentenwedstrijd maar voor de meest populaire genres onder jongeren in de grote steden is er niets. Dat kan dus niet! Echt niet. De eerder genoemde Nicole Bus is een new-soul annex gospel zangeres. Ze is ook een begenadigd liedjesschrijver, maar dat ter zijde. Ze wint wel de Grote Prijs van Nederland als singer/songwriter. Terecht. Maar ze had vooral ook erkent moeten worden als aanstromend (New)  Soul talent!

Daar gaan we wat aan doen! In 2011 gaan we een award instellen voor zangtalent op het gebied van soul, new soul, RnB, reggae en wat dies meer zij. Alleen of met andere organisaties. We zijn vorig jaar al begonnen met een serie soulfestivals genaamd We’ve Got Soul. Dat was een mooi begin. Ook in het grote Paradiso was er vorige week een Hollands Got Soul festival. Hmm. Grappige naam. Zal wel toeval zijn? Dat is het ook. Great minds think a like. Het toeval wil ook dat in deze categorie meer aandacht is voor het vrouwelijke geslacht. Dus. Doen we ook nog wat aan emancipatie. Dus dat!

Dus soulzangers en -zangeressen (en RnB, reggae enzovoort) van Nederland maak je borst maar nat. Uh niet letterlijk natuurlijk. Het is nu jullie beurt! We gaan een bescheiden begin maken om jullie te promoten.

Sam Maipauw

2011

We hebben gisteren ons kantoor verhuist. Tijdelijk natuurlijk. Totdat de Maassilo is verbouwd en we daar kantoor kunnen houden. Ik was vergeten wat een boel troep een mens kan verzamelen in pakweg 1,5 jaar tijd. Maar goed, het is gelukt. We zijn naar de overkant verhuist.

‘Waarom?’ hoor ik je denken. Nou heel simpel, in die andere kantoorruimte kon je geen privé-gesprekken houden. Dus als ik een slecht-nieuw-gesprek had met een medewerker dan moest ik naar een cafe in de buurt om dat gesprek te houden. Is niet okay natuurlijk. En ik heb een aantal besloten gesprekken moeten houden. Met medewerkers die een probleempje hadden, met bestuursleden, met zakelijke relaties en met al die anderen die een gesprek onder vier ogen wilde.

Je praat wat af in alle beslotenheid. Meer dan ik zou willen. Je wilt immers niet dat iedereen alles hoort. En anders wil je gesprekspartner niet dat er anderen meeluisteren. Is niet goed. Toch? Soms heb ik het idee dat we te veel geheimen hebben we met z’n allen. Dat geeft soms stress en soms geeft het gevoel ‘dat je meer weet dan een ander’ je een goed gevoel. Een gevoel van controle. Schijncontrole.

2011. Wat zie ik daar naar uit. Minder geheimen, minder stress en meer programma’s en meer personeel. Maar nog belangrijker: meer talenten en meer bezoekers. Nog nooit zo uitgekeken naar een jaar als 2011. Eindelijk dan de langverwachte verbouwing en een podium dat klaar is voor gebruik. Tegenslag ondervinden is niet erg. Tenminste zolang je uitzicht heb op verbetering. En dat hebben we in 2011.

En mocht 2011 minder brengen dan ik had gehoopt dan is er geen man overboord. Dan zet ik me schrap en ‘zing, vecht huil, bid, lach, werk en bewonder’ en ga gewoon stug door.

Sam Maipauw